Każdy ma jakieś niepełnione ambicje. Razem z moją najlepszą przyjaciółką (buźka dla Kasi :*) zwykłyśmy to nazywać „minięciem się z powołaniem”. W szalonych latach gimnazjum, kiedy połowę wakacji spędzałyśmy słuchając na fulla muzyki na potężnym stereo w pokoju Kasi, któregoś razu moja nieoceniona przyjaciółka doszła do wniosku, iż minęła się z powołaniem i powinna zostać perkusistą. Ja natomiast zawsze wiedziałam, że moim minięciem się z powołaniem jest to, że nie zostałam dźwiękowcem.
Dźwięk w filmie to zagadnienie niezwykle szerokie. Mamy inżynierów dźwięku, mikserów, montażystów, nadzorców, techników, operatorów… całą encyklopedię można by o tym napisać. Prawdopodobnie najfajniejszą pracę z całego tego zgromadzenia ma człowiek nazywany „foley artist”, co po polsku określane jest jako „imitator dźwięku”.
Dla tych, którzy nie wiedzą – ojcem tej sztuki jest Jack Foley. Stworzone przez niego techniki edycji dźwięku stosuje się do dziś. Kiedy kino wychodziło z fazy niemego, szybko dokonano odkrycia – stosowane mikrofony nie pozwalały na łapanie niczego poza dialogami. Wszystkie inne dźwięki musiały być dodawane już po nakręceniu filmu. I o to właśnie chodzi w sztuce imitowania dźwięków. Ogólnie dźwięki te dzieli się na odgłosy kroków, odgłosy ruchu (które są bardziej subtelne) oraz wszystkie inne specyficzne dźwięki, niezwiązane z krokami i ruchem (jak na przykład odgłosy drzwi, broni, generalnie rzecz biorąc odgłosy wszystkiego, czego używa się w filmie).
A dla podobnych do mnie fanatyków ciekawą pozycją może być książka Vanessy Theme Ament „The Foley Grail”.